+++ A L I V E +++

       ในแง่ของการปกครองประเทศ ในระบอบประชาธิปไตย เราคงหลีกเลี่ยงคำว่า “การเมือง” หรือ “นักการเมือง” ไม่ได้ ซึ่งจริงๆแล้ว การปกครองในแบบใดก็ตาม ก็ใช้คำว่าการเมืองอย่างแพร่หลาย

แต่ “การเมืองในที่ทำงาน” เป็นความหมายในเชิงลบ ถึงลบเอามากๆ ใครที่ยังไม่ได้เข้าสู่วัยทำงาน หรือได้ทำงานแต่ยังไม่เคยเจอการเมืองในที่ทำงาน ก็คงจะไม่รู้ว่า มันเป็นยังไงไอ้การมืองแบบนี้….

ผมได้ใช้ชีวิตการทำงานกับบริษัทเอกชนมาร่วม 5 ปี กับสถานที่ทำงาน 3 แห่ง สำหรับ 2 แห่งแรก เป็นเพียงบริษัทเล็กๆ ทำงานกันแบบพี่น้อง คำว่า “การเมืองในที่ทำงาน” ก็เลยไม่เกิดให้ผมเห็นได้ชัดเจนเท่าไหร่ จะมีก็แต่อารมณ์เด็กๆ คนนั้นไม่พอใจคนนี้ ก็มีการฟ้องกันไปกันมา แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องเล็กๆในระดับพนักงานชั้นแรงงานทั่วไป

แต่กับที่ทำงานแห่งที่ 3 ที่มีพนักงานประมาณ 400 คน ความมากคน ก็ตามมาด้วยมากความ แต่นโยบาย “ทำงานอยู่ในมุมของตัวเอง” เพื่อตัดปัญหาเรื่องมากความที่มักจะตามมาถ้าเราเริ่มออกจากมุมของตัวเอง ซึ่งผมใช้มาตลอดตั้งแต่เริ่มชีวิตทำงาน

แต่ในความเป็นจริง การอยู่ในมุมก็ถูกมองว่าเป็นการเห็นแก่ตัวเกินไป มันก็ถูกที่ว่า การอยู่ร่วมกัน ต้องมีการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน มีน้ำใจให้กันและกัน แต่ในโลกแห่งการแก่งแย่งชิงดี ในโลกของการทำงาน การเป็นคนดีอย่างเดียวไม่พอ ต้องดี + ฉลาด

ในโลกของการทำงาน ใครๆก็อยากทำงานสบาย เงินเดือนสูงๆ แต่ในความเป็นจริง มันไม่ได้กันมาง่ายๆ ตำแหน่งสูงๆ เงินเดือนมากๆ ในที่ทำงานแต่ละแห่งคงมีไม่มาก พนักงาน 400 คน คงไม่สามารถเป็นผู้จัดการได้ทั้ง 400 คน

นายกรัฐมนตรี มีได้เพียงคนเดียวในประเทศ ในขณะที่ประชากรไทยมีมากกว่า 60 ล้านคน การที่จะไปยืนอยู่บนจุดสูงสุด ต้องผ่านการคัดเลือก ผ่านการแข่งขัน ต้องใช้ทั้งความรู้ความสามารถอย่างมากกว่าจะไปถึงได้

ถ้าทุกอย่างขาวสะอาดโปร่งใส ไม่มีการสาดโคลน ใส่ร้ายป้ายสี แทงข้างหลัง ถึงขนาดเข่นฆ่า แย่งชิงเพื่อให้ได้มา… ก็คงไม่มีใครเอาคำว่า “การเมือง” มาใช้ในทางที่ไม่ดี กับที่ทำงานหรอกครับ

แต่ในเมื่อความรู้สึกต่อการเมือง เป็นทางลบ เมื่อมีการเมืองมาอยู่ในที่ทำงาน ก็แสดงว่า มันมีสิ่งไม่ดีเกิดขึ้นแล้ว…

เมื่อการเปลี่ยนในระดับหัวหน้างาน และผู้ช่วยหัวหน้างานในแผนก ปัญหาหนักอกของผู้จัดการ ก็คือจะหาใครมารับผิดชอบ ในตำแหน่งระดับนี้ได้ งานสายช่าง ที่ผมทำอยู่ จำเป็นอย่างมากที่ต้องมีผู้มีประสบการณ์ในระดับสูง ถึงสูงมาก และไม่ใช่แค่ความรู้ในระดับ Engineer เท่านั้น ต้องมีความรู้ในการบริหารการจัดการด้วย เกมการเมืองจึงเริ่มจากจุดนี้…

หัวหน้าช่างในแผนกผม ถูกเสนอชื่อขึ้นมาเป็นคนแรก และก็เป็นคนเดียวที่เหมาะสมที่สุด ด้วยความสามารถทางช่าง ที่เรียกได้ว่า เป็นมือหนึ่งของแผนก แต่การเสนอชื่อกลับถูกแทรกแซง ด้วยที่ปรึกษาของรองประธานกรรมการบริษัท ได้เสนอชื่อคนของตัวเองเข้ามา ซึ่งแม้ว่าในที่สุด มือหนึ่งของแผนกจะได้ขึ้นเป็นหัวหน้า แต่ฝ่ายประสานงาน ที่เป็นผู้ช่วย ก็เป็นคนของที่ปรึกษาในที่สุด

ที่ปรึกษาต้องใช้ปากในการทำงานเป็นส่วนใหญ่ แต่ช่าง ต้องใช้ฝีมือ นี่คือการทำงานที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง การถูกวางตัวให้เป็นหัวหน้า แต่ไม่ได้เป็น การเล่มเกมจึงเกิดขึ้น

ถ้าเป็นคนที่ทำงานด้วยการพูด เป็นนักพูด เป็นนักพากย์ พูดเสร็จ พากย์เสร็จ ก็เสร็จงาน แต่การทำงานของผม การพูดเป็นแค่ส่วนประกอบ การลงมือทำเป็นหัวใจ
“เรียบร้อยแน่นอน ผมรับรอง” ใครๆก็พูดได้ เพื่อเป็นการสร้างความเชื่อมั่นให้กับผู้รับฟัง และเป็นการสร้างความน่าเชื่อถือให้กับตัวเอง คนที่ออกไปประสานงาน ออกไปตกปากรับคำกับฝ่ายอื่นๆ เขียนรายงานการทำงานในแผนกรายงานเบื้องบน โดยลงชื่อตัวเอง ทั้งๆที่การทำงานทั้งหมด ตัวเองแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ชี้นิ้ว แล้วบอกว่า “ช่วยทำให้หน่อยสิ”

พูดไทยคำ อังกฤษคำ กับพนักงานที่จบแค่ ม.3 เพื่อสร้างมาดตัวเองให้ดูเป็นหัวหน้า โดยไม่คำนึงว่า พนักงาน จะหมั่นใส้ และงงงวย กับคำพูดของพี่ท่านมากน้อยแค่ไหน
ตัดสินใจในการทำงานแทนหัวหน้า ในหลายๆเรื่อง ทั้งๆที่ตัวเอง ไม่รู้เรื่องเลย ไม่ว่าจะทางด้านเทคนิคและวิธีการ เพียงแค่จะสร้างภาพให้คนอื่นรู้ว่า ตัวเองตัดสินใจได้ในระดับเดียวกับหัวหน้า

และคนที่พูดน้อยต่อยหนักอย่างหัวหน้าคนใหม่ของผม ไม่นิยมสร้างภาพ แต่เมื่อถูกคนอื่นชิงสร้างความได้เปรียบในช่วงแรกไปแบบนี้ ก็เดือดร้อนสิครับ เพราะกว่าผลงานจะออกมาว่าดีหรือไม่ดี ก็คือช่วงท้ายๆของการทดลองงาน แต่ที่แน่ๆ คนพูดมากชิงความได้เปรียบไปแล้วในตอนนี้ (แม้ว่าท้ายที่สุด ผลลัพธ์จะไม่เป็นอย่างที่เขาต้องการก็ตาม)

การสร้างภาพให้กับหัวหน้าตัวจริง จึงเกิดขึ้นมา แต่ภาพที่ถูกสร้างนี้ เป็นภาพเหมือนที่นำมาจากตัวจริง ไม่ใช่ภาพแอ๊บแตร็ก ที่มองไม่ออกว่ามันเป็นภาพอะไร !!!

ยุทธวิธีเข้าหาผู้ใหญ่แบบเนียนๆ จึงเกิดขึ้น อีกฝ่าย มีที่ปรึกษาของรองประธานเป็นแบ็ค ทางเราก็มีผู้จัดการโรงงาน รวมทั้งหัวหน้าฝ่ายแต่ละแผนกเป็นแบ็คให้อย่างเต็มกำลัง

การรายงานการทำงานโดยให้เครดิต ผู้ทำงานจริงๆ ด้วยการลงชื่อผู้ทำงาน และรับรองการทำงานของหัวหน้าแผนก ถูกส่งให้กับผู้จัดการและผู้บริหารทุกวัน
การเข้าหาผู้จัดการโรงงานโดยนำปัญหาและวิธีการทำงานของแผนก ไปปรึกษาทุกวันโดยมีการสรุปการทำงานในแต่ละวันก่อนจะเข้าพบเสมอ ไม่มีการยกเมฆ

หัวหน้าผมใช้ความสม่ำเสมอในการทำงาน และสามารถชี้แจงรายละเอียดในการทำงานได้ เพราะเป็นงานที่ทำจริงๆ ขณะที่อีกคนหนึ่ง หายไปเป็นวัน แล้วกลับมานั่งยกเมฆเขียนรายงาน ขึ้นตรงต่อผู้บริหาร โดยข้ามหัว ผู้จัดการโรงงาน ทั้งๆที่ตัวเอง ทำงานภายได้ความดูแลของเขาแท้ๆ สิ่งที่ผมเข้าใจในการกระทำของเขาก็คือ เส้นที่ใหญ่เกินกว่าผู้จัดการโรงงานจะทำอะไรเขาได้ ทำให้เขาทำอย่างนั้น

และความเส้นใหญ่ บวกกับความมั่นใจในความสามารถของตัวเองของเขา ก็ทำให้ผมถูกเรียกไปพบกับผู้จัดการฝ่ายบุคคล ด้วยคำถามสั้นๆง่ายๆ “จะเอาหรือไม่เอามันดี”

ถ้าเขาเส้นใหญ่จริง คำตอบของผมคงไม่ทำให้เขาหายไปจากพวกผมอย่างถาวรอย่างในตอนนี้หรอกครับ.

แค่นี้ก็น่าจะรู้แล้ว ใครกันแน่ที่เส้นใหญ่จริงๆ ซึ่งจริงๆแล้วผมไม่ได้บอกว่า ผมเส้นใหญ่ หรือมีอำนาจอะไรไปสั่งให้ใครอยู่ใครไปได้ แต่สิ่งที่”นักการเมือง”พึงระลึก และสำนึกไว้ตลอดเวลา ว่าการจะขึ้นถึงจุดสูงสุด คุณต้องหยุดคู่แข่งด้วยการสร้างพันธมิตรที่มากกว่า เพื่อเป็นเสียงข้างมากในสภา เท่านั้นเอง…